Wskazówki i sugestie na lekcje WF
Dzieci młodsze
» Nie wszystkie dzieci potrafią uczyć się poprzez naśladowanie innych. Te, które mają trudności z koordynacją, mogą wymagać indywidualnego nauczenia wszystkich umiejętności.
» Pomóż dziecku zająć prawidłową pozycję przed rozpoczęciem ćwiczenia, ustawiając prawidłowo jego ręce i stopy. Poproś inne dziecko, aby zademonstrowało pozostałym pozycję wyjściową do ćwiczenia. Chwyć dziecko za rękę, aby poczuło dany ruch.
» Dawaj pojedyncze, jasne instrukcje, dając dziecku czas na przyjęcie prawidłowej pozycji, zanim usłyszy następne polecenie.
» Dla dzieci mających problemy z koordynacją, łapanie, rzucanie i odbijanie piłki może być trudne. Oprócz tradycyjnych piłek przygotuj zatem inny sprzęt, np. piłki z tasiemkami, większe rakietki i woreczki z grochem.
» Korzystaj z muzyki, liczenia lub rytmicznych wierszyków, by wzmocnić wzorce ruchów. Niektóre dzieci mogą mieć trudności z rozpoczęciem ćwiczenia lub zapamiętaniem, jaki ruch jest następny, więc używanie powtarzających się fraz, takich, jak "teraz lewa ręka, lewa... ręka..., teraz lewa ręka, tak jak ja", może pomóc.
» Narysuj na podłodze punkt, połóż materac lub kółko, by zaznaczyć "miejsce", do którego dziecko ma wrócić na polecenie nauczyciela. Pomoże to dziecku w odnalezieniu celu i zapobiegnie chodzeniu w kółko i przeszkadzaniu innym dzieciom.
» Używaj "pachołków", linii na podłodze lub innych oznaczeń, które wskażą teren dla danego ćwiczenia. To pozwoli ograniczyć dzieciom przestrzeń poruszania się, jeśli mają tendencje do "przebiegania" granicy ćwiczenia.
» Zachęcaj dzieci do werbalizowania planowanych ruchów. Na przykład zapytaj dziecko, co teraz ma zamiar zrobić, czy powinno np. rzucić mocniej? Co może zrobić, by poprawić wykonanie danego ćwiczenia?
» Zachęcaj dzieci do bicia własnych rekordów, np. ile razy potrafią odbić o podłogę i złapać piłkę. Kiedy pytasz klasę "Ile osób pobiło własny rekord?", pozwalasz dziecku z dyspraksją opowiedzieć innym o własnym sukcesie.
» Dzieci z dyspraksją zwykle nie mają większych trudności na lekcjach WF, jeśli lekcje te skupione są na nauce danej umiejętności. Walczą ze sobą wtedy, gdy muszą tę umiejętność wykorzystać w grupie lub drużynie, gdzie środowisko ciągle się zmienia. Często czują, że mogą zawieść swoją drużynę i nie chcą brać udziału w grach zespołowych. O ile to możliwe, pozwól dziecku z dyspraksją nadal skupiać się na rozwijaniu danej umiejętności, bez udziału w grze zespołowej.
» Nagradzaj wysiłek i aktywny udział w zajęciach.
Inne dzieci
» Skup się na rozwijaniu umiejętności fizycznych bardziej niż na sportach zespołowych. Młode osoby z dyspraksją mają duże trudności z planowaniem swoich ruchów, przy jednoczesnej potrzebie reagowania na ciągle zmieniające się otoczenie z wieloma elementami rozpraszającymi.
» Kiedy uczysz nowych umiejętności, staraj się, by otoczenie było jak najbardziej przewidywalne.
» Sporty, wymagające umiejętności manipulowania piłką lub innymi przedmiotami są często trudniejsze dla młodych osób z dyspraksją. Zapewnij możliwość udziału w alternatywnych zajęciach sportowych, które w równym stopniu pomogą młodej osobie rozwinąć siłę, energię i sprawność fizyczną.
» Sporty nie związane z konkurowaniem, takie jak golf, wspinaczka, wioślarstwo, jazda na rowerze, sztuki walki, joga lub pływanie, są często bardziej odpowiednie dla osób z dyspraksją. Są to także sporty, promujące dany "styl życia", więc można je kontynuować również w dorosłym życiu.
» Młode osoby z dyspraksją mogą być dobre w bieganiu po torze, lecz częściej mogą się potykać, kiedy uprawiają biegi przełajowe z powodu nierówności terenu. Dlatego powinny zawsze mieć na sobie odpowiedni sprzęt ochronny, gdy np. jeżdżą na rowerze, gdyż narażone są na większe ryzyko upadku lub zderzenia z innymi osobami i przedmiotami.
Zachęcanie dzieci w każdym wieku do ogólnej aktywności fizyczne
Trudności z koordynacją ruchową mogą często wpływać na aktywność fizyczną dzieci, zarówno w szkole jak i w domu. Częste niepowodzenia mogą przyczynić się do utraty motywacji do udziału lub podejmowania nowych ćwiczeń, a trudności fizyczne mogą sprawić, że dzieci poczują się odizolowane od kolegów. Jeżeli dzieci będą konsekwentnie unikać gier i zabaw ruchowych, może to z czasem wpłynąć na ich ogólny poziom sprawności i dobrego samopoczucia. Jednakże dzięki pomocy i odpowiednim wskazówkom, dzieci z dyspraksją/ DCD można zachęcić do aktywności fizycznej, co zapewni im zdrowie na całe życie.
Zajęcia, które nie wymagają ścisłej koordynacji na linii ręka/oko, mogą okazać się łatwiejsze. Są to np. joga, pływanie, turystyka górska, bieganie, jazda na rowerze, łyżwiarstwo, aerobik i tai-chi.
» Najważniejsza jest w nich dobra zabawa i udział, a nie osiągnięcia. Jeśli to możliwe, unikaj sportów polegających na współzawodnictwie. Poprzestań na porównywaniu osiągnięć dziecka do jego poprzednich osiągnięć.
» Zanim dziecko wejdzie do grupy, podziel dane ćwiczenie na mniejsze części i ćwicz indywidualne umiejętności w środowisku nie powodującym napięć.
» Zachęcaj młodą osobę do zastanawiania się nad kolejnymi ruchami - np., czy musi rzucić mocniej, czy nie tak mocno jak poprzednio?
» Jeśli młody człowiek interesuje się sportem, nawet, jeżeli nie umie dobrze grać, powinnaś / powinieneś zachęcać go do rozwijania zainteresowań. Taka osoba może stać się ekspertem w zakresie zawodników i formy zespołu, dzięki czemu zdobędzie zaufanie i akceptację kolegów.
» Przede wszystkim znajdź coś, co dana osoba może robić i zachęcaj ją do poprawy własnych wyników i aktywnego udziału w zajęciach.
